Esrarın zincirlerini çözüyorum

Varsa gizlenmiş sandığım

İşte Kerbela işte Hüseyin

Sapla hançerini zayıf yanıma

Sapla öleyim

Sapla ölelim.

Bir nefes vardı önce

bir nefes

Gecemi aydınlatan ışığı titreten

Yalnız gecelerim vardı

Işığımın titrediği gecelerim

Ve yalnız gündüzlerim vardı

Gözlerimin görmediği

-telaşım-

Bir tek kendim kaldım/vardım

Gecelerimin titreyen aydınlığı

Şimdi bir tutam toprağım

avucumda sıktığım

Yeşile döndüğü zaman

Fırat kıyısında koyun otlatırım

Kızıla döndüyse

Kerbela’yım.

Gecedeyim,

Sırtımda un çuvalı

Sokuluyorum ağlayışına bir yoksulun

Kapındayım merhametim, al beni.

Görünmeden birbirimize karışalım

Çamurumuza

Ve bir damla suya

Ve meyveye

bize yasak edilen

hırsıma

parçalanmış kağıtlara

Ve süngüye işlenmiş kahrıma

Karışalım

…

“Çekmeyin pimlerini yaşamların.”